Traduit en albanais par le poete Jeton Kelmendi
Biografia: Athanase Vantchev de Thracy
Athanase Vantchev de Thracy është pa dyshim njëri nga poetët më të mëdhenj bashkëkohës francezë.I lindur më 3 janar 1940, në Haskovo të Bullgarisë, ky poliglot me kulturë të jashtëzakonshme ndjek për shtatëmbëdhjetë vjet me radhë studime të larta në disa nga universitetet më të njohura të Evropës, ku ai fiton njohuri të thella për poezinë botërore.Athanase Vantchev de Thracy është autor i 28 përmbledhjeve me poezi (të shkruara në varg klasik dhe të lirë), ku ai përdor gjithë spektrin e prozodisë : epopenë, odën, sonetin, bukoliket, idilet, pastoralet, baladat, elegjitë, rondon, satirën, hymin, ιpigramin, epitafin etj. Ai ka publikuar gjithashtu një numër monografish si dhe punimin e doktoraturës, Simbolika e dritës në poezinë e Paul Verlaine-it. Në bullgarisht, ai shkruan një studim për shkrimtarin epikurian Pιtrone, të mbiquajtur Petronius Arbiter elegantiaru, i preferuari i Neron-it, autor i romanit Satirikon, si dhe një studim në gjuhën ruse me titull Poetika dhe metafizika në veprën e Dostojevskit. Duke qenë një njohës shumë i mirë i antikitetit, Athanase Vantchev de Thracy shkruan mjaft artikuj për poezinë greke e latine. Kurse gjatë qëndrimit të tij prej dy vjetësh në Tunizi, ai boton njëra pas tjetrës tri vepra kushtuar dy qytezave punike tuniziane : Monastir-Ruspina – ana e tejdukshme, El-Djem-Thysdrus – i fejuari i kaltërsisë dhe Mozaikët e qytetit të Thysdrus-it.Ai studion për shumë vite me radhë islamin dhe vendet e Lindjes si Sirinë, Turqinë, Libanin, Arabinë Saudite, Jordaninë, Irakun, Egjiptin, Marokun, Tunizinë, Mauritaninë dhe Taxhikistanin, ku kalon edhe një pjesë të jetës së tij. Në këtë periudhë, ai përshtat në gjuhën frënge veprën historike të Mustafa Tlass-it Zenobie, mbretëresha e Palmyre-it.Ai qëdron gjithashtu dy vjet në Rusi (1993-1994) për të studiuar poezinë ruse. Përkthyes i një plejade të tërë poetësh, Athanase Vantchev de Thracy është nderuar me shumë çmime letrare e ndërkombëtare, midis të cilëve me Çmimin e Madh Ndërkombëtar të Poezisë Solenzara. Ai është laureat i Akademisë Franceze, anëtar i Akademisë Evropiane të Shkencave, Arteve dhe të Letërsisë, Docteur honoris causa i Universitit të Veliko Tarnovo-s, në Bullgari, laureat i Ministrisë së Punëve të Jashtme të Francës, anëtar i P.E.N Club-it francez, i Shoqatës së Shkrimtarëve francezë si dhe i Shtëpisë së Shkrimtarëve dhe të letërsisë në Francë. Poezitë e tij janë përkthyer në shumë gjuhë të huaja.Vepra poetike:- Flakërime (1970).- Hije e marrëzi (1971).- Polyhymnia (1981)- Libri i transparencave (1981)- Orë e Stinë (1981)- Ti, Virgjëreshë e zjarrit (1985), ribotuar më 2001 dhe 2002- Oaz, fytyra drite (1986)- Strofa pentacorde(1986)- Animula vagula, blandula (1986)- Sonetet e Damaskut (1987)- Elozh drite (1987)- Libër për oktavat (1987)- Leptis-Minor (sonete romane)- Përmbi Fjalët (1988)- Anamnezë (1991), ribotim i zgjeruar(2006)- Vetmia e Tridhjetë (1992)- Trallisje, pasuar nga Shkëlqimet (1992)- Këngë homofonike (1997)- Zëra të bukur antikë (2000)- Befas, një drithërimë ëngjëllore (2000)- Momente përjetësie (2001)- Anale dhe përshpirtje (2002- Epopteia ( Soditje sublime) 2003.- Elegji (2003)- Ora e Nëntë (2004)- Mëshirë, o Zot (2005)- Kështu bëhen njerëzit (2006)- Dhe deti kthehej në këngë (2007)I.DHEMBSHURICarolina di Gregorio-sSa i kthjellët është ky mëngjes, e ëmbla ime, Carolina,Këtë e dinë edhe trishtilat që luajnëKukafshehtas me flladin si pëlhurë xixëlluese.Zëra fëmijësh gjallojnë lumturisht rrugëveE shpërthejnë si këmbana kristali Në ajrin e tejdukshëm.E qeshur, ti shtrin nga dritarja krahët e tu Të Të brishtë drejt gëzimit të padukshëmNga kraharorët e tyre fërgëllues,Dhe ndjesitë e tua, nën puthjet e pastërvituraTë diellit adoleshentRezonojnë si kordatE harpës!Mos u përkul më tepër drejtHapësirës së dritares,Engjëlli im i Bukurisë!Ti mund të biesh në greminëNga zemra ime, ku vetëm ti,Në këtë pranverë të qeshur,E veshur me zefir e trëndafilë,Mbretëron si Afërditë,E madhe, e panënshtruar,Perëndeshë e pashoqeE Bukurisë, e DashurisëDhe e Dhembshurisë!Paris, e martë, më 24 shkurt 2004II.FJALË KALTËRSIEStephen-it« Kërkoj pa pushim sytë e asajQë ishte për mua aq e bukur »Perandori WouNe e donim detin, valët e qeta të ujitGjelbërimin mahnitës të fushave e kodrinave Librin e qetësisë dhe muzikën hyjnoreTë vargjeve të Teokritit në hije të pemëve lulebardhaFleurigny – Touques, këtë të martë të 1 janarit 2008III.HYR DHE NDIZE DRITËN"My God, what is a heart?"George Herbert-it (1593-1633)Hyr e ndize dritën dhe qesh ! Kënga e ëmbël e natës pranverore hyn edhe ajo Në shtëpi, plot me lule të kuqe e të kaltra.Përse je kaq e frymëzuar, kaq e lehtë? Përse fustani yt vallëzon nëpër kadifin e qetësisë Me një ëndërr lumturie të thurur kaq bukur?A ëndërron ti për parfume ngacmueseQë t’i bëjnë lëvizjet e tua kundermonjëseDhe perdet të dridhen nga fryma e kohësSi fletët që bien nga plepat e vjetër?A do ta ndërroje ti aromën e butë të një peme,Me fëshfërimën e ndrojtur të qershive?E Dashur, sa e dua këtë lumturiQë buron prej trupit tënd,Si një fllad i ardhur nga detiQë shkon drejt pyllit me pisha!Hajde, të lutem, të më mësoshArtin e harmonisë me dritën e qiellit,Gramatikën e dashurisë së bimëve të gjalla,Dhe kuptimin e yjeve të ndezur në zemër.Jam shumë i lodhur !Por shpirti im kërkon të flasë pa pushimGjuhën e virgjër të lëndinaveDhe të dëshifrojë fshehtësitëE « Tablettes de buis d’Apronenia Avitia ! »Më thuaj se me çfarë lloj arti të pashprehurDashuria i zhvendos pa pushim kufijtëNdërsa unë, i harruar në melankolinë time,Dëgjoj këngë që më ngjajnë me ato të mëllenjave !Thuamë, pra, shpirt im,What is a heart ?Në Paris, këtë të diel të 6 shkurtit, Anno Christi 2005IV.TRI PSHERËTIMAE çfarë mund t’ju them më qartë se këto fjalë :Koha është e mirë në pemishten e paqtë të kumbullave,Le të pushojmë këtu, të mbështetur në lëvoren e tyre të butë.*Një grua me freskore fildishi tund flokët e sajNën shiun e petaleve. Ajo këndon. Ajo hesht.Çfarë shprehin fjalët e saj ? Çfarë fsheh heshtja e saj e bukur ?*Melodi e heshtur e meshkujve të bletëve,Këngë elegjiake e bletëve, përsipërShtëpisë sime, plot me miq që qeshin e më duan.(Vjersha të shkurtëra nga vëllimi me poezi Momente përjetësie, 2001)V.TI JE MIK I VËRTETËTi je, Mik i shkëlqyer, mot që të bën të dridheshZemër e mendimit dhe shpirt i diturisë,Drithmë gjethesh që mbrëmja e dashuruarE mbush me puthjet e delirit të saj hyjnor.
E diel, 7 dhjetor 2008
BILBILI I MAJIT
Jeton Kelmendit
« Ti e njeh pranverën vetëm nga lulet… »Paul GιraldyE dëgjoj shumë herët në mëngjes. Këtë zë të mrekullueshëm, këtë harmoni trillesh të mëndafshta, këto shpërthime drite plot me nuanca, këto alegro, largos, kreshendo të përpikta et kaq të fuqishme !
Nata është e kthjellët dhe valëzuese si atlas. Ky trup i vogël, fërgëllimë lirike prej ekzaltimit dashuror, dridhet mbi gjethet e buta praverore. Melodia e tij karakteristike, legjendare, e paharruar dhe kënga e tij ngjyrë qelqi vrapojnë si rrëke uji të kulluara duke u drithëruar nëpër pyllin e dendur, nga pema në pemë, nga gëmusha në gëmushë.
Gjithηka në këtë natë maji duket sikur është krijuar nga përkëdhelja, tejdukshmëria dhe butësia. Delikati dhe i vogli bilbil ! Gjithmonë i padukshëm, i përunjët, fshehur në pendlat e tij prej murgu. E pra, dashuria e tij është muzikë me nota të tejndritshme.
Me fytyrën nën rrezet e hënës, rri e shijoj drithërimat vajtuese të këtij flauti magjik, murmurimat et fyellit rustik, heshtjet e tij të shkurtra dhe nga mallëngjimi mezi mbaj lotët e ngashërimin. Ηaste qetësie e ηlirimi elegjiak, ëndërrime të trallisura plot me mister e shenjtëri.
As mullibardha me zë magjiplotë, as mëllenja muzikante, as zëri i hollë i zogut të lumenjëve, as ηafkëlorja e shkathët dhe lozanjare me kokën të mbuluar me tyl të zi, asnjë shpend imitues e fjalëshumë s’mund të matet me artin e paarritshëm të tij.
Vetëm zëri i tij prej diamanti derdhet nëpër hije me një bukuri mahnitëse. Vetëm zëri i tij është drithërimë, flatërimë, luhatje e valëzim. Vetëm ai shndërrohet në një këngë të ëmbël.
Dhe pastaj nuk e dëgjojmë më. Zemrën na e pushton një zi e rëndë vjeshore. Ai niset drejt Afrikës së hareshme, drejt netëve të bukura tropikale, drejt zhegut të tokave të kuqe. Andej ku zemra të tjera rinore, të pastra e të dashuruara e presin me sytë që shkëlqejnë prej ngazëllimit.
KAM NEVOJE PER JARGAVANIN
Në Orlando
E di, Dashuria juaj është shënuar virgjërishMe bojë simpatikeNë faqet e heshturaTë kësaj letre!
Për të lexuar fjalët e butësisë, Unë duhet t'i afrohemFlakës së zemrës sime të fletës, Po dal si letër I shënjosur, i hutuar, i shqetësuar, Qartësi e çmuar E një rrëfimin! Duke qenë fllad i lehtë nate Kush u dhuroi shqetësim Dritave të vogla dridhje Xixëllonjash. Duke qenë rëndesa e lehtëE përjetësisëKush dikton në mëngjes poemën e tij! Mik, Për të lexuar fjalët tuajaKam nevojë për trëndafila Që lundrojnë nën aromën e tyre shtëpitë në qytet! Unë kam nevojë për jargavaninpër të ruajtur jetën tuaj në dorën time!Paris, 5 korrik 2008
ME PAK FJALE Një Alaksandrian Saran "Oh, hesht ti, kur të kesh shtrirë për tokë terrorin brenda teje" Alian Jouffroy Çastet e dendura Shpendët shtegëtarë, Si vello në ngushticën e qiellit Rrënjët e shkurreve, Padukshëm, drejt frutave pjekur Dhe yjet e zbehtë, Poemë e vdekur. Më e butë se tufat e leshta E bardhë Muzikë e Schubertit Shpirti i tij ecën si avull Në krye Fëmijët kanë fjetur! Përkryeshmëri,
Paris, kohe korrik 2008
BISHTËTUNDËSAT
Për Karoline Pfeiffer"Ai rrethuar nga kuzhina-kozmosi " Toshio Kiyosaki Fole bishtëtundësash - Një yll i zgjuar i ëmbëldritës Gjumi ngjyrë jargavani i zogjve Kalonte në ëmbëlsi të dashurisë. Ajri përreth veshur plot Pilivesa të çmuara! Me zemrën, gjithmonë lakuriq Shkon deri ne thellësi të kohës Për të humbur në atë që dikur ishte Dridhje dhe udhë. Në Fleurigny të Normandisë, këtë të hënë më 31 mars 2008
KOHIMI RENDOR Kushtuar Abul Qasim Hassan ibn Ahmad 'Unsuri
"Le të bjerë në hi gjithçka duhet të bëhet hi " Rabindranath Tagore Fijet e buta gjelbërimeve të shumta shpirti i tij i mahnitur Në kupat e kthjellëta blu qepallat gjysmëmbylluraLe të mbetet ai, Princi im, aroma e shkëlqimit të shënimeve, Të letrave të pashkruara, të fjalëve të pashqiptuara.Rueil-Malmaison, më 8 qershor 2008
BURIM NATE
Për Bustros Sabine “e mbledhur veten, më thërretderi në të vërtetën time " Athanas Vanchev e Thracy Midis dy gonxhesh te reja të lule kamelias Hënë e plotë, falenderim i pakapshëm, i hollë, prekës, Trini e ëmbël e butësisë.Në Fleurigny të Normandisë të dielën më 30 mars, Anno Krishtit Tabela e përmbajtjeve (MMVIII)
ZAMBAKË DHE TRËNDAFILA NË PARAJSËPër dajën tim Aleksandër "Sepse u bëra burrë nën kujtimet e mia" Jose Angel Valente Hijet e të vdekurve tanë vijnë si vela Rrëshqitur mbi ujërat kristal të oqeanit, Dhe natën e pamasë grumbullojnë dënesën Udhëtimit të tyre të fundit në shtrëngimin astral. Në Paris, e premte, 2 maj,
Anno Krishtit Tabela e përmbajtjeve (MMVIII)
PESE GJETHET E GESHTENJES Për Zitën"Në port fundverëskujtimet më shfaqen. " Akio Bin I. Akira Ogushi tTufë fjalësh mureve - tokës së kuqe Duke kaluar vitet, duke kaluar stinët. II. Kadokawa Haruki Era e vjeshtës fishkëllimë me gjethet e kuqe lisi Kullon vetmi nga muret. III. Sugawa Yoko Një fletë bie qelibartë Plep - shoqëron një lot, Unë jam i vjetër! IV. Nakahara Michio Ti lexon me zë të lartë një poemë Gjethe gështenjash bien, Vjeshtanë flokët tona. V. Kimura Toshio Heshtja e vjeshtës e lëngshme Grykët e kuqe përlajnë me hir
kokrrat e rrushit -- shoku im më ofron një dardhë.Paris, 5 korrik, 2008
EPIGRAFI - LULE SHËN GJERGJI"Frumentum Christi sum..."
Kalimtar, këtu pushon Athanasi-Vesa e mëngjesit është qefi i tij, Zambakët e luginës, varri i tij -- Jeta e tij ishte një poemë, Poemë që do të mbetet në përjetësi! Paris, 2 May, 2008
Përzgjedhur dhe përkthyer në shqip nga Jeton Kelmendi
lundi 5 octobre 2009
13 poèmes en grec
Traduit de l'albanais en grec par Marije Hysko
Βιογραφία: Αθανάσιος Βαντσέφ της Θράκης
Ο Αθανάσιος Βαντσέφ της Θράκης είναι χωρίς αμφιβολία ένας από τους μεγαλύτερους σύνχρονους γάλλους ποιητές. Γεννημένος στις 3 Ιανουαρίου του 1940, στο Χάσκοβο της Βουλγαρίας, αυτός ο πολύγλωσσος με απίθανη μόρφωση παρακολουθεί για δεκαεφτά συνεχόμενα χρόνια την ανώτατη εκπαίδευση σε μερικά από τα ποιό γνωστά πανεπιστήμια της Ευρώπης, όπου και διαμορφώνει βαθύτατες γνώσεις για την παγκόσμια ποίηση. Ο Αθανάσιος Βαντσέφ της Θράκης είναι αυτουργός των εικοσιοκτώ συλλογών ποιημάτων (γραμμένα σε κλασικό και ελεύθερο στοίχο ) όπου χρησιμοποιεί όλο το φάσμα της προσώδιας: την εποποιία, την ωδή, το σοννέτ, τους βουκολικούς, τα ειδύλλια, τους ποιμενικούς, τη μπαλάντα, την ελεγεία, το ρόντο (rondeau), τη σάτηρα, τον ύμνο, τον επίγραμμο, τον επιτάφιο και λοιπά.
Είναι ο συγγραφέας που έχει δημοσιεύσει ένα μεγάλο αριθμό μονογραφικών και επίσης την εργασία για το ντοκτορά του "Ο συμβολισμός του φωτός στην ποίηση του Paul Verlaine". Στα βουλγάρικα γράφει μια μελέτη για τον συγγραφέα Petron, τον αποκαλούμενο Petronius Arbiter elegantiaru, αγαπημένος συγγραφέας του Νέρωνα, αυτουργός του μυθιστορίματος "Σατηρικόν", όπως και μια μελέτη στα ρώσικα που επιφαίρει τον τίτλο "Η ποιητική και μεταφυσική στο έργο του Ντοστογιέφσκι. 'Οντας ένας πολύ καλός γνώστης της αρχαιότητας ο Αθανάσιος Βαντσέφ της Θράκης γράφει πολλά άρθρα για την ελληνική και ρωμαική ποίηση. Στα δύο χρόνια της διαμονής του στην Τυνισία δημοσιεύει τα τρια του παρακάτω έργα, το ένα μετα το άλλο αφιερωμένα στις δύο τυνισιακές πουνικές κοινότητες: "Μοναστίρ - Ρουσπίνα, το διαφανές μέρος", "Ελ - Ντιέμ - Θίσντριους, ο αρραβωνιαστικός της γαλήνης" και "Οι μωσαικοί της πόλης Θίσντριους".
Μελετάει για πολλά χρόνια το Ισλάμ και τις ανατολικές χώρες όπως την Σιρία, την Τουρκία, το Λίβανο, την Σαουδική Αραβία, την Ιορδανία, το Ιράκ, την 'Αιγυπτο, το Μαρόκο, την Τυνισία, την Μαυριτανία και τον Τατζικιστάν, όπου και διανύει ένα μεγάλο μέρος της ζωής του.Αυτή την περίοδο φέρνει στα γαλλικά το ιστορικό έργο του Μουσταφά Τλαςς Ζενομπίε, "Η βασίλισσα του Παλμέρι". Διαμένει επίσης δυο χρόνια στην Ρωσσία (1993-1994) για σπουδές επάνω στην ρώσικη ποίηση.
Μεταφραστής μιας μεγάλης γκάμας ποιητών ο Αθανάσιος Βαντσέφ της Θράκης έχει τιμηθεί με πολλά λογοτεχνικά και διεθνές βραβεία, μεταξύ των άλλων και με το μεγάλο διεθνές βραβείο της ποίησης Σολεντζάρα (Solenzara). Είναι βραβευμένος της γαλλικής ακαδημίας, μέλος της Ευρωπαικής Ακαδημίας των Επιστημών, Τεχνών και Λογοτεχνίας, δόκτορας honoris causa του πανεπιστημίου Βελίκο Ταρνόβο στην Βουλγαρία, βραβευμένος του υπουργείου των εξωτερικών της Γαλλίας, μέλος του γαλλικού P.E.N Club, του συλλόγου των γάλλων συγγραφέων και επίσης του οίκου συγγραφέων και λογοτεχνών της Γαλλίας. Η ποίησή του έχει μεταφραστεί σε πολλές ξένες γλώσσες.
Ποιητικά εργα:
- Φλογισμοί (1970)
- Σκιές και τρέλλα (1971)
- Πολληυμνία (1981)
- Το βιβλίο των διαφανιών (1981)
- 'Ωρες και εποχές (1981)
- Εσύ, παρθένα της φωτιάς (1985) επαναληπτικές εκδόσεις το 2001 και 2002
- 'Οαση, πρόσωπα φωτός (1986)
- Στροφές πενταχορδών (1986)
- Ανιμούλα βαγούλα, μπλαντούλα (Animula vagula, blandula) (1986)
- Οι σονάτες της Δαμασκού (1987)
- Η εξύμνηση του φωτός (1987)
- Βιβλίο για τις οχτάβες (1987)
- Leptis-Minor (σανάτες ρωμιών)
- Επάνω στις λέξεις (1988)
- Ανάμνηση (1991) μεγάλη επανέκδοση (2006)
- Η τριαντακοστή μοναξιά (1992)
- Ζάλι, ακολουθούν οι λάμψεις (1992)
- Ομοφωνικό τραγούδι (1997)
- 'Ομορφες αρχαίες φωνές (2000)
- Ξαφνικά, ένα αγγελικό τρέμουλο (2000)
- Αιώνιες στιγμές (2001)
- Χρονικά και μνημόσινα (2002)
- Εποπτεία (Βλέμματα εξύψωσης) (2003)
- Ελεγεία (2003) - Η έννατη ώρα (2004)
- 'Ελεος, Θέε μου (2005)
- 'Ετσι γίνονται οι άνθρωποι (2006)
- Και η θάλασσα γινόταν τραγούδι (2007)
Ι.
ΣΥΜΠΟΝΙΑ
Στην Carolina di Gregorio
Πόσο αίθριο αυτό το πρωινό, γλυκιά μου Καρολίνα,
Αυτό το ξέρουν και τα πουλιά που παίζουν
Κρυφτό με τον αγέρη σαν πέπλο που λάμπει
Φωνές παιδιών ζωντανεύουν με ευτυχία στους δρόμους
Και εγκρήγνοντε σαν κρυσταλένιες καμπάνες στο διαφανές αέρα
Χαρούμενη εσύ απλώνεις από το παράθυρο τα φτερά σου Εύθραυστα προς την άφανη χαρά
Από τις φτερουγισμένες αγκαλιές τους
Και οι αισθήσεις σου, κάτω από αμάθητα φιλιά
Του εφηβικού ήλιου
Ηχούν σαν χορδές της άρπας!
Μην κρεμαστείς ποιο από'κει στο κενό του παραθύρου,
'Αγγελέ μου της Ομορφιάς!
Εσύ μπορεί να πέσεις στο γρεμό
Από την καρδιά μου, που μόνο εσύ,
Στην χαρούμενη άνοιξη,
ντυμένη με ζαφείρια και τριαντάφυλλα
Βασιλεύεις σαν Αφροδίτη
Μεγαλοειδές, ανυπότακτη,
Θεά που δεν μοιαζείς με καμιά
Της Ομορφιάς, της Αγάπης
Και της Συμπόνιας!
Παρίσι Τρίτη 24 Φεβρουαρίου 2004
ΙΙ.
ΛΕΞΕΙΣ ΓΑΛΗΝΗΣ
Στον Stephen
"Ψάχνω ασταμάτητα τα μάτια αυτηνής
που ήταν για μένα τόσο όμορφη"
Αυτοκράτορας Wou
Εμείς αγαπούσαμε την θάλασσα, τα ήρεμα κύματα του νερού
Το άφωνο πράσινο των κάμπων και λόφων Το βιβλίο της ηρεμίας και την θεική μουσική
Των στοίχων του Θεοκρήτη κάτω από σκιές των ασπρολούλουδων δεντρών
Fleurigny – Touques, αυτή την Τρίτη 1 Γιανουαρίου 2008
ΙΙΙ.
ΜΠΕΣ ΚΑΙ ΑΝΑΨΕ ΤΟ ΦΩΣ
"My God, what is a heart?" George Herbert (1593-1633)
Μπες, άναψε το φως και γέλα! Το γλυκό τραγούδι της ανοιξιάτικης νύχτας μπαίνει και αυτή
Στο σπίτι, γεμάτη κόκκινα και γαλάζια λουλούδια.
Γιατί είσαι τόσο εμπνευσμένη; Γιατί το φουστάνι σου χορέυει στο βελούδο της ηρεμίας
Με ένα όνειρο ευτυχίας πλασμένη τόσο όμορφα;
Ονειρεύεσαι αρώματα που σε μαγεύουν
Που σου κάνουν της κινήσεις να μοσχοβολάνε
Και οι κουρτίνες να τρέμουν απο την ανάσα του χρόνου
Σαν τα φύλλα να πέφτουν απο τις παλιές λεύκες;
Μήπως θα άλλαζες εσύ το τρυφερό άρωμα ένος δέντρου
Με το ντροπαλό θρώισμα των κερασιών;
Αγαπημένη, πόσο αγαπώ αυτή την ευτυχία
που πηγάζει από το σώμα σου
Σαν απαλός θαλάσσιος αγέρας
Που ανεμίζει προς το δάσος των πευκών!
'Ελα, σε παρακαλώ, να μου μάθεις
Την τέχνη της αρμονίας με το φως του ουρανού,
Την γραμματική του έρωτα των ζωντανών φυτών,
Και το νόημα των αναμένων αστεριών στην καρδιά.
Είμαι πολύ κουρασμένος!
Ενώ η ψυχή μου ζητάει να μιλάει ασταμάτητα
Την παρθένα γλώσσα των λιβαδιών
Και να αποκωδικοποιεί τα μυστικά
Και "Tablettes de buis d’Apronenia Avitia !"
Πες μου με τι είδος ανέκφραστης τέχνης
Η αγάπη μεταφέρει ασταμάτητα τα όρια
Ενώ εγώ ξεχασμένος στην μελαγχολία μου
Ακούω τραγούδια που μοιάζουν με αυτά των κοτσυφιών!
Πες μου λοιπόν ψυχή μου
What is a heart ?
Στο Παρίσι, αυτή την Κυριακή 6 Φεβρουαρίου, 'Ετος Χριστού 2005
ΙV.
ΤΡΕΙΣ ΑΝΑΣΤΕΝΑΓΜΟΙ
Και τι μπορώ να σας πω πιο καθαρά από αυτές τις λέξεις:
Ο καιρος είναι καλός στον ειρηνικό οπωρόνα των κορομηλιών,
Ας ξεκουραστούμε εδώ, στηριγμένοι στο μαλακό φλοιό τους
*
Μια γυναίκα με την βεντάλια της από φίλντισι τινάζει τα μαλλιά της
Κάτω από την βροχή των πεταλιών. Αυτή τραγουδάει. Αυτή σιωπά.
Τι λένε τα λόγια της; Τι κρύβει η όμορφη σιωπή της;
*
Σιωπιλή μελωδία των αρσενικών των μελισσών,
Ελεγειακό τραγούδι των μελισσών επάνω
Από το σπίτι μου, γεμάτο φίλους που γελάνε και μ'αγαπάνε.
(Μικρά ποιήματα από την ποιητική συλλογή "Στιγμές αθανασίας, 2001"
V.
ΕΣΥ ΕΙΣΑΙ ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΦΙΛΟΣ
Εσύ είσαι, Εξαίσιος φίλος, καιρός που σε κάνει να φτερουγίζεις
Καρδιά της σκέψης και ψυχή της γνώσης
Φτερούγισμα φύλλων που η ερωτευμένη βραδιά
Γεμίζει με τα φιλιά του θεικού παραλυρίματός της.
Κυριακή, 7 Δεκεμβίου 2008
ΤΟ ΧΕΛΙΔΟΝΙ ΤΟΥ ΜΑΗΑφιερωμένο στο Γιετόν Κελμέντι" Εσύ αναγνωρίζεις την άνοιξη από τα λουλούδια" Paul GeraldyΑπό νωρίς το πρωί τον ακούω. Άυτή η υπέροχη φωνή, αυτή η αρμονία του μεταξένιου τρέμουλου, αυτές οι εκρήξεις φωτός γεμάτες αποχρώσεις, αυτά τα αλέγκρο, λάργκο, κρεσέντο τόσο μονάκριβα και τόσο δυνατά!Η νύχτα είναι κρυστάλινη και κυματιστή σαν μετάξι. Αυτό το μικρό σώμα, λυρικό ψίθυρο από ερωτικό εκθειασμό τρέμει επάνω στα απαλά ανοιξιάτικα φύλλα. Η χαρακτηριστική του μελωδία, θρυλική, αξέχαστη και κρυστάλλινη ρέει σαν καταγάλανα ρυάκια στο θρώισμα του πυκνού δάσος, από δεντρο σε δέντρο, από θάμνο σε θάμνο.Τα πάντα αυτή τη νύχτα του Μαη φαίνεται να δημιουργήθηκαν από χάδι, διαπέραση και τρυφερότητα. Το εύθραυστο και λεπτοκαμωμένο χελιδόνι! Πάντα άφανος, ταπεινός, κρυμμένος στα πούπουλά του μοναχικός. Ε λοιπόν αυτός στη αγάπη δεν είναι μυστικός και μεταδίδει με νότες ύπερφωτεινες! Με το πρόσωπο κάτω από το φως του φεγγαριού, παρατηρώ τα θρηνικά θρωήσματα αυτού του μαγικού φλάουτου, τα ψιθυρίσματα του ρουστικού αυλού και τις μικρές του λευκές σιωπές που ξεκινούν το απαλό φύσιμα, όταν από τη συγκίνηση σχεδόν δεν κρατώ τα δάκρυα. Στιγμές λουλουδένιας ησυχίας, μυθικής απελευθέρωσης, φαντασιώσεις ονείρων γεμάτες μυστήριο και θεότητα.
Ούτε η μαγευτική τσίχλα, ούτε το μουσικό κοτσύφι, ούτε η λεπτή φωνή του πουλιού των ποταμών, ούτε ο παιχνιδιάρης κορυδαλός με το μαύρο πέπλο στο κεφάλι, ούτε κανένα άλλο φλύαρο πουλί δεν μπορεί να συγκριθεί με τη άπιαστη τέχνη του.Μόνο η φώνη κυλάει με τον διαμαντένιο ήχο της ανάμεσα σε σκιές με μία ονειροπαρμένη ομορφιά.
Μόνο ο ήχος του είναι θρώησμα, φτερούγισμα, αιώρηση και κύμα. Αυτός μεταμορφώνεται σε μία γλυκιά μελωδία.'Επειτα δεν ξανακούγεται. Την καρδιά μας πνίγει ένα μαύρο βαρύ φθινοπωρινό πένθος. Αυτός δρομεύει για την χαρούμενη Αφρική, προς τις καυτές τροπικές νύχτες, προς τους ζεστούς κόκκινους τόπους. Εκεί οπού άλλες νέες καρδιές καθαρές, απονήρευτες, ερωτευμένες τον περιμένουν με τα φωτινά μάτια γεμάτους ενθουσιασμούς.
ΕΧΩ ΑΝΑΓΚΗ ΤΗΝ ΠΑΣΧΑΛΙΑ
Το ξέρω
Ο έρωτας σας παρθενικός είναι γραμμένος
Με συμπαθητικό μελάνι
Στις σιωπιλές σελίδες
Αυτού του γράμματος
Για να διαβάζει κανείς τα λόγια της τρυφερότητας
Πρέπει να πλησιάζει
Την φλόγα της καρδιάς μου
Στην σελίδα
Ας βγώ σαν το χαρτί
Σημαδεμένος, ξαφνιασμένος, ανήσυχος
Πολύτιμη διαφάνεια
Ενός διηγήματος
'Οντας αγέρας απαλός της νύχτας
Ποιός δίνει την ανησυχία
Στα μικρά φωτάκια που τρεμοσβήνουν
Των πηγολαμπίδων
'Οντας η ελαφριά βαρύτητα
Της αιωνιότητας
Ποιός αναγγέλει το πρωί
Το ποίημα του!
Φίλε,
Για να διαβάζω τα λόγια σας
'Εχω ανάγκη από τριαντάφυλλα
Που κάτω από το αρωμά τους επιπλέουν
Τα σπίτια στην πόλη
'Εχω ανάγκη την πασχαλιά
Να κρατήσω τη ζωή σας
Στο χέρι μου!
Παρίσι 5 Ιουλίου 2008
ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ
Στον Sarane Alaxandrian
"Οχ, σώπασε εσύ, όταν θα έχεις πετάξει επί γης τον φόβο από μέσα σου"
Alian Jouffroy
Τις πυκνές στιγμές
Τα αποδημητικά πουλιά,
Σαν τούλι στο στενό του ουρανού
Τις ρίζες των θάμνων,
χωρίς να φανούν,μπροστά στα γινομένα φρούτα
Και τα θολά αστέρια,
Ποίημα θανάτων.
Ποιο απαλή
Από τούφες μαλλιών
Λευκή
Η μουσική του Σούμπερτ
Η ψυχή του περπατάει σαν ατμώς
Πάνω από το κεφάλι
Τα παιδιά έχουν αποκοιμηθεί
Εξαίσια
Παρίσι 1 Ιουλίου 2008
ΟΙ ΣΟΥΣΟΥΡΑΔΕΣ
Στην Karoline Pfeiffer
"Περικυκλώνοντας την κουζίνα - ο κόσμος"
Toshio Kiyosaki
Φωλιά σουσουράδων -
'Ενα ξύπνιο αστέρι της γλυκιάς λάμψης
Ο ύπνος με χρώματα λιλά των πουλιών
Απλωνόταν σε γλυκιά αγάπη.
Ο αέρας τριγύρω ντυμένος γεμάτος
Επάξιες λιβελλούλες!
Με την καρδιά, πάντα γυμνή
Πηγαίνει μέχρι το βάθος του χρόνου
Για να χαθεί σε αυτό που κάποτε ήταν
Τρεμούλιασμα και πέρασμα.
Στο Fleurigny της Νορμανδίας αυτή την δευτέρα στις 31 Μαρτίου 2008
Ο ΠΡΟΓΡΑΜΑΤΙΣΜΕΝΟΣ ΚΑΙΡΟΣ
Στον Abul Qasim Hassan ibn Ahmad 'Unsuri
"Ας πέφτει στη στάχτη
ότι πρέπει να γίνει στάχτη"
Rabindranath Tagore
Απαλές πυκνές πρασινάδες η έκπληκτη ψυχή του
Στις ξεκάθαρες κούπες μπλε οι βλεφαρίδες μισόκλειστες
Ας παραμένει αυτός, ο πριγκιπάς μου, το άρωμα των λαμπερών σημειώσεων,
Τον άγραφτων γραπτών, των άλαλων λέξεων.
Rueil-Malmaison, 8 Ιουνίου 2008
Το αρπακτικό πουλί της ανοιξιάτικης νύχτας
Στην Bustros Sabine
"Μαζεμένη στον εαυτό της
με φωνάζει
μέχρι την αλήθεια μου"
Athanas Vanchev της Θράκης
Μεταξύ δυο νέων μπουμπουκιών της καμέλιας
γεμάτο φεγγάρι
'Απιστη αναγνώρηση, λεπτή,συγκινητική
Γλυκιά τριάδα τρυφερότητας.
Στο Fleurigny της Νορμανδίας, αυτή την Κυριακή στις 30 Μαρτίου 'Ετος Χριστού (ΜΜVΙΙΙ)
ΚΡΙΝΟΙ ΚΑΙ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ
Στον θείο μου τον Αλέξανδρο
"Γιατί έγινα άνδρας
κάτω από τις αναμνήσεις μου"
Jose Angel Valente
Οι σκιές των νεκρών μας έρχονται σαν πανιά
Γλυστρόντας πάνω από κριστάλινα νερά του ώκεανου,
Και την απέραντη νύχτα μαζεύουν το λυγμό
Στον τελευταίο τους ταξίδι σε στερνή αγκαλιά.
Στο Παρίσι, αυτή την Παρασκευή 2 Μαίου 'Ετος Χριστού (ΜΜVΙΙΙ)
ΤΑ ΠΕΝΤΕ ΦΥΛΛΑ ΤΗΣ ΚΑΣΤΑΝΙΑΣ
Στην Zita
"Στο λιμάνι
Τέλος καλοκαιριού
οι αναμνήσεις εμφανίζονται"
Akio Bin
Ι.
Στην Ogushi Akira
Πλήθος λέξεων στούς τοίχους-
στην κόκκινη γή
Περνόντας τα χρόνια, περνόντας οι εποχές.
ΙΙ.
Στην Kadokawa Haruki
Ο άνεμος του φθινοπώρου
Φύσημα με τα κόκκινα φύλλα των πλατανιών
Στάζει μοναξιά από τους τοίχους.
ΙΙΙ.
Στην Sugawa Yoko
'Ενα φύλλο πέφτει κρυστάλλινα
Λεύκα -
Συνοδεύει ένα δάκρυ,
Εγώ γέρασα!
ΙV.
Στην Nakahara Michio
Εσύ φωναχτά διαβάζεις ένα ποίημα
Φύλλα από τις καστανιές πέφτουν,
Το φθινόπωρο
στα μαλλιά μας.
V.
Στην Kimura Toshio
Η σιωπή του φθινοπώρου υγρή
Οι κόκκινοι λαιμοί καταπίνουν με χάρη
τις ρώγες σταφυλλιών -
ο φίλος μου μου προσφέρει
ένα αχλάδι.
Παρίσι, 5 Ιουλίου 2008
ΕΠΙΓΡΑΦΟ - ΜΟΣΧΟΛΟΥΛΟΥΔΟ
"Frumentum Christi sum..."
Περαστικέ, εδώ ξεκουράζεται ο Αθανάσιος -
Η πάχνη είναι το κέφι του
Οι κρίνοι του λιβαδιού, ο τάφος του -
Η ζωή του ήταν ένα ποίημα,
Ποίημα που θα μείνει στην αιωνιότητα!
Παρίσι 2 Μαίου 2008
Μεταφρασμένα στα αλβανικά από τον Jeton Kelmendi
Μεταφρασμένα από αλβανικά στα ελληνικά από την Marije Hysko
Βιογραφία: Αθανάσιος Βαντσέφ της Θράκης
Ο Αθανάσιος Βαντσέφ της Θράκης είναι χωρίς αμφιβολία ένας από τους μεγαλύτερους σύνχρονους γάλλους ποιητές. Γεννημένος στις 3 Ιανουαρίου του 1940, στο Χάσκοβο της Βουλγαρίας, αυτός ο πολύγλωσσος με απίθανη μόρφωση παρακολουθεί για δεκαεφτά συνεχόμενα χρόνια την ανώτατη εκπαίδευση σε μερικά από τα ποιό γνωστά πανεπιστήμια της Ευρώπης, όπου και διαμορφώνει βαθύτατες γνώσεις για την παγκόσμια ποίηση. Ο Αθανάσιος Βαντσέφ της Θράκης είναι αυτουργός των εικοσιοκτώ συλλογών ποιημάτων (γραμμένα σε κλασικό και ελεύθερο στοίχο ) όπου χρησιμοποιεί όλο το φάσμα της προσώδιας: την εποποιία, την ωδή, το σοννέτ, τους βουκολικούς, τα ειδύλλια, τους ποιμενικούς, τη μπαλάντα, την ελεγεία, το ρόντο (rondeau), τη σάτηρα, τον ύμνο, τον επίγραμμο, τον επιτάφιο και λοιπά.
Είναι ο συγγραφέας που έχει δημοσιεύσει ένα μεγάλο αριθμό μονογραφικών και επίσης την εργασία για το ντοκτορά του "Ο συμβολισμός του φωτός στην ποίηση του Paul Verlaine". Στα βουλγάρικα γράφει μια μελέτη για τον συγγραφέα Petron, τον αποκαλούμενο Petronius Arbiter elegantiaru, αγαπημένος συγγραφέας του Νέρωνα, αυτουργός του μυθιστορίματος "Σατηρικόν", όπως και μια μελέτη στα ρώσικα που επιφαίρει τον τίτλο "Η ποιητική και μεταφυσική στο έργο του Ντοστογιέφσκι. 'Οντας ένας πολύ καλός γνώστης της αρχαιότητας ο Αθανάσιος Βαντσέφ της Θράκης γράφει πολλά άρθρα για την ελληνική και ρωμαική ποίηση. Στα δύο χρόνια της διαμονής του στην Τυνισία δημοσιεύει τα τρια του παρακάτω έργα, το ένα μετα το άλλο αφιερωμένα στις δύο τυνισιακές πουνικές κοινότητες: "Μοναστίρ - Ρουσπίνα, το διαφανές μέρος", "Ελ - Ντιέμ - Θίσντριους, ο αρραβωνιαστικός της γαλήνης" και "Οι μωσαικοί της πόλης Θίσντριους".
Μελετάει για πολλά χρόνια το Ισλάμ και τις ανατολικές χώρες όπως την Σιρία, την Τουρκία, το Λίβανο, την Σαουδική Αραβία, την Ιορδανία, το Ιράκ, την 'Αιγυπτο, το Μαρόκο, την Τυνισία, την Μαυριτανία και τον Τατζικιστάν, όπου και διανύει ένα μεγάλο μέρος της ζωής του.Αυτή την περίοδο φέρνει στα γαλλικά το ιστορικό έργο του Μουσταφά Τλαςς Ζενομπίε, "Η βασίλισσα του Παλμέρι". Διαμένει επίσης δυο χρόνια στην Ρωσσία (1993-1994) για σπουδές επάνω στην ρώσικη ποίηση.
Μεταφραστής μιας μεγάλης γκάμας ποιητών ο Αθανάσιος Βαντσέφ της Θράκης έχει τιμηθεί με πολλά λογοτεχνικά και διεθνές βραβεία, μεταξύ των άλλων και με το μεγάλο διεθνές βραβείο της ποίησης Σολεντζάρα (Solenzara). Είναι βραβευμένος της γαλλικής ακαδημίας, μέλος της Ευρωπαικής Ακαδημίας των Επιστημών, Τεχνών και Λογοτεχνίας, δόκτορας honoris causa του πανεπιστημίου Βελίκο Ταρνόβο στην Βουλγαρία, βραβευμένος του υπουργείου των εξωτερικών της Γαλλίας, μέλος του γαλλικού P.E.N Club, του συλλόγου των γάλλων συγγραφέων και επίσης του οίκου συγγραφέων και λογοτεχνών της Γαλλίας. Η ποίησή του έχει μεταφραστεί σε πολλές ξένες γλώσσες.
Ποιητικά εργα:
- Φλογισμοί (1970)
- Σκιές και τρέλλα (1971)
- Πολληυμνία (1981)
- Το βιβλίο των διαφανιών (1981)
- 'Ωρες και εποχές (1981)
- Εσύ, παρθένα της φωτιάς (1985) επαναληπτικές εκδόσεις το 2001 και 2002
- 'Οαση, πρόσωπα φωτός (1986)
- Στροφές πενταχορδών (1986)
- Ανιμούλα βαγούλα, μπλαντούλα (Animula vagula, blandula) (1986)
- Οι σονάτες της Δαμασκού (1987)
- Η εξύμνηση του φωτός (1987)
- Βιβλίο για τις οχτάβες (1987)
- Leptis-Minor (σανάτες ρωμιών)
- Επάνω στις λέξεις (1988)
- Ανάμνηση (1991) μεγάλη επανέκδοση (2006)
- Η τριαντακοστή μοναξιά (1992)
- Ζάλι, ακολουθούν οι λάμψεις (1992)
- Ομοφωνικό τραγούδι (1997)
- 'Ομορφες αρχαίες φωνές (2000)
- Ξαφνικά, ένα αγγελικό τρέμουλο (2000)
- Αιώνιες στιγμές (2001)
- Χρονικά και μνημόσινα (2002)
- Εποπτεία (Βλέμματα εξύψωσης) (2003)
- Ελεγεία (2003) - Η έννατη ώρα (2004)
- 'Ελεος, Θέε μου (2005)
- 'Ετσι γίνονται οι άνθρωποι (2006)
- Και η θάλασσα γινόταν τραγούδι (2007)
Ι.
ΣΥΜΠΟΝΙΑ
Στην Carolina di Gregorio
Πόσο αίθριο αυτό το πρωινό, γλυκιά μου Καρολίνα,
Αυτό το ξέρουν και τα πουλιά που παίζουν
Κρυφτό με τον αγέρη σαν πέπλο που λάμπει
Φωνές παιδιών ζωντανεύουν με ευτυχία στους δρόμους
Και εγκρήγνοντε σαν κρυσταλένιες καμπάνες στο διαφανές αέρα
Χαρούμενη εσύ απλώνεις από το παράθυρο τα φτερά σου Εύθραυστα προς την άφανη χαρά
Από τις φτερουγισμένες αγκαλιές τους
Και οι αισθήσεις σου, κάτω από αμάθητα φιλιά
Του εφηβικού ήλιου
Ηχούν σαν χορδές της άρπας!
Μην κρεμαστείς ποιο από'κει στο κενό του παραθύρου,
'Αγγελέ μου της Ομορφιάς!
Εσύ μπορεί να πέσεις στο γρεμό
Από την καρδιά μου, που μόνο εσύ,
Στην χαρούμενη άνοιξη,
ντυμένη με ζαφείρια και τριαντάφυλλα
Βασιλεύεις σαν Αφροδίτη
Μεγαλοειδές, ανυπότακτη,
Θεά που δεν μοιαζείς με καμιά
Της Ομορφιάς, της Αγάπης
Και της Συμπόνιας!
Παρίσι Τρίτη 24 Φεβρουαρίου 2004
ΙΙ.
ΛΕΞΕΙΣ ΓΑΛΗΝΗΣ
Στον Stephen
"Ψάχνω ασταμάτητα τα μάτια αυτηνής
που ήταν για μένα τόσο όμορφη"
Αυτοκράτορας Wou
Εμείς αγαπούσαμε την θάλασσα, τα ήρεμα κύματα του νερού
Το άφωνο πράσινο των κάμπων και λόφων Το βιβλίο της ηρεμίας και την θεική μουσική
Των στοίχων του Θεοκρήτη κάτω από σκιές των ασπρολούλουδων δεντρών
Fleurigny – Touques, αυτή την Τρίτη 1 Γιανουαρίου 2008
ΙΙΙ.
ΜΠΕΣ ΚΑΙ ΑΝΑΨΕ ΤΟ ΦΩΣ
"My God, what is a heart?" George Herbert (1593-1633)
Μπες, άναψε το φως και γέλα! Το γλυκό τραγούδι της ανοιξιάτικης νύχτας μπαίνει και αυτή
Στο σπίτι, γεμάτη κόκκινα και γαλάζια λουλούδια.
Γιατί είσαι τόσο εμπνευσμένη; Γιατί το φουστάνι σου χορέυει στο βελούδο της ηρεμίας
Με ένα όνειρο ευτυχίας πλασμένη τόσο όμορφα;
Ονειρεύεσαι αρώματα που σε μαγεύουν
Που σου κάνουν της κινήσεις να μοσχοβολάνε
Και οι κουρτίνες να τρέμουν απο την ανάσα του χρόνου
Σαν τα φύλλα να πέφτουν απο τις παλιές λεύκες;
Μήπως θα άλλαζες εσύ το τρυφερό άρωμα ένος δέντρου
Με το ντροπαλό θρώισμα των κερασιών;
Αγαπημένη, πόσο αγαπώ αυτή την ευτυχία
που πηγάζει από το σώμα σου
Σαν απαλός θαλάσσιος αγέρας
Που ανεμίζει προς το δάσος των πευκών!
'Ελα, σε παρακαλώ, να μου μάθεις
Την τέχνη της αρμονίας με το φως του ουρανού,
Την γραμματική του έρωτα των ζωντανών φυτών,
Και το νόημα των αναμένων αστεριών στην καρδιά.
Είμαι πολύ κουρασμένος!
Ενώ η ψυχή μου ζητάει να μιλάει ασταμάτητα
Την παρθένα γλώσσα των λιβαδιών
Και να αποκωδικοποιεί τα μυστικά
Και "Tablettes de buis d’Apronenia Avitia !"
Πες μου με τι είδος ανέκφραστης τέχνης
Η αγάπη μεταφέρει ασταμάτητα τα όρια
Ενώ εγώ ξεχασμένος στην μελαγχολία μου
Ακούω τραγούδια που μοιάζουν με αυτά των κοτσυφιών!
Πες μου λοιπόν ψυχή μου
What is a heart ?
Στο Παρίσι, αυτή την Κυριακή 6 Φεβρουαρίου, 'Ετος Χριστού 2005
ΙV.
ΤΡΕΙΣ ΑΝΑΣΤΕΝΑΓΜΟΙ
Και τι μπορώ να σας πω πιο καθαρά από αυτές τις λέξεις:
Ο καιρος είναι καλός στον ειρηνικό οπωρόνα των κορομηλιών,
Ας ξεκουραστούμε εδώ, στηριγμένοι στο μαλακό φλοιό τους
*
Μια γυναίκα με την βεντάλια της από φίλντισι τινάζει τα μαλλιά της
Κάτω από την βροχή των πεταλιών. Αυτή τραγουδάει. Αυτή σιωπά.
Τι λένε τα λόγια της; Τι κρύβει η όμορφη σιωπή της;
*
Σιωπιλή μελωδία των αρσενικών των μελισσών,
Ελεγειακό τραγούδι των μελισσών επάνω
Από το σπίτι μου, γεμάτο φίλους που γελάνε και μ'αγαπάνε.
(Μικρά ποιήματα από την ποιητική συλλογή "Στιγμές αθανασίας, 2001"
V.
ΕΣΥ ΕΙΣΑΙ ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΦΙΛΟΣ
Εσύ είσαι, Εξαίσιος φίλος, καιρός που σε κάνει να φτερουγίζεις
Καρδιά της σκέψης και ψυχή της γνώσης
Φτερούγισμα φύλλων που η ερωτευμένη βραδιά
Γεμίζει με τα φιλιά του θεικού παραλυρίματός της.
Κυριακή, 7 Δεκεμβίου 2008
ΤΟ ΧΕΛΙΔΟΝΙ ΤΟΥ ΜΑΗΑφιερωμένο στο Γιετόν Κελμέντι" Εσύ αναγνωρίζεις την άνοιξη από τα λουλούδια" Paul GeraldyΑπό νωρίς το πρωί τον ακούω. Άυτή η υπέροχη φωνή, αυτή η αρμονία του μεταξένιου τρέμουλου, αυτές οι εκρήξεις φωτός γεμάτες αποχρώσεις, αυτά τα αλέγκρο, λάργκο, κρεσέντο τόσο μονάκριβα και τόσο δυνατά!Η νύχτα είναι κρυστάλινη και κυματιστή σαν μετάξι. Αυτό το μικρό σώμα, λυρικό ψίθυρο από ερωτικό εκθειασμό τρέμει επάνω στα απαλά ανοιξιάτικα φύλλα. Η χαρακτηριστική του μελωδία, θρυλική, αξέχαστη και κρυστάλλινη ρέει σαν καταγάλανα ρυάκια στο θρώισμα του πυκνού δάσος, από δεντρο σε δέντρο, από θάμνο σε θάμνο.Τα πάντα αυτή τη νύχτα του Μαη φαίνεται να δημιουργήθηκαν από χάδι, διαπέραση και τρυφερότητα. Το εύθραυστο και λεπτοκαμωμένο χελιδόνι! Πάντα άφανος, ταπεινός, κρυμμένος στα πούπουλά του μοναχικός. Ε λοιπόν αυτός στη αγάπη δεν είναι μυστικός και μεταδίδει με νότες ύπερφωτεινες! Με το πρόσωπο κάτω από το φως του φεγγαριού, παρατηρώ τα θρηνικά θρωήσματα αυτού του μαγικού φλάουτου, τα ψιθυρίσματα του ρουστικού αυλού και τις μικρές του λευκές σιωπές που ξεκινούν το απαλό φύσιμα, όταν από τη συγκίνηση σχεδόν δεν κρατώ τα δάκρυα. Στιγμές λουλουδένιας ησυχίας, μυθικής απελευθέρωσης, φαντασιώσεις ονείρων γεμάτες μυστήριο και θεότητα.
Ούτε η μαγευτική τσίχλα, ούτε το μουσικό κοτσύφι, ούτε η λεπτή φωνή του πουλιού των ποταμών, ούτε ο παιχνιδιάρης κορυδαλός με το μαύρο πέπλο στο κεφάλι, ούτε κανένα άλλο φλύαρο πουλί δεν μπορεί να συγκριθεί με τη άπιαστη τέχνη του.Μόνο η φώνη κυλάει με τον διαμαντένιο ήχο της ανάμεσα σε σκιές με μία ονειροπαρμένη ομορφιά.
Μόνο ο ήχος του είναι θρώησμα, φτερούγισμα, αιώρηση και κύμα. Αυτός μεταμορφώνεται σε μία γλυκιά μελωδία.'Επειτα δεν ξανακούγεται. Την καρδιά μας πνίγει ένα μαύρο βαρύ φθινοπωρινό πένθος. Αυτός δρομεύει για την χαρούμενη Αφρική, προς τις καυτές τροπικές νύχτες, προς τους ζεστούς κόκκινους τόπους. Εκεί οπού άλλες νέες καρδιές καθαρές, απονήρευτες, ερωτευμένες τον περιμένουν με τα φωτινά μάτια γεμάτους ενθουσιασμούς.
ΕΧΩ ΑΝΑΓΚΗ ΤΗΝ ΠΑΣΧΑΛΙΑ
Το ξέρω
Ο έρωτας σας παρθενικός είναι γραμμένος
Με συμπαθητικό μελάνι
Στις σιωπιλές σελίδες
Αυτού του γράμματος
Για να διαβάζει κανείς τα λόγια της τρυφερότητας
Πρέπει να πλησιάζει
Την φλόγα της καρδιάς μου
Στην σελίδα
Ας βγώ σαν το χαρτί
Σημαδεμένος, ξαφνιασμένος, ανήσυχος
Πολύτιμη διαφάνεια
Ενός διηγήματος
'Οντας αγέρας απαλός της νύχτας
Ποιός δίνει την ανησυχία
Στα μικρά φωτάκια που τρεμοσβήνουν
Των πηγολαμπίδων
'Οντας η ελαφριά βαρύτητα
Της αιωνιότητας
Ποιός αναγγέλει το πρωί
Το ποίημα του!
Φίλε,
Για να διαβάζω τα λόγια σας
'Εχω ανάγκη από τριαντάφυλλα
Που κάτω από το αρωμά τους επιπλέουν
Τα σπίτια στην πόλη
'Εχω ανάγκη την πασχαλιά
Να κρατήσω τη ζωή σας
Στο χέρι μου!
Παρίσι 5 Ιουλίου 2008
ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ
Στον Sarane Alaxandrian
"Οχ, σώπασε εσύ, όταν θα έχεις πετάξει επί γης τον φόβο από μέσα σου"
Alian Jouffroy
Τις πυκνές στιγμές
Τα αποδημητικά πουλιά,
Σαν τούλι στο στενό του ουρανού
Τις ρίζες των θάμνων,
χωρίς να φανούν,μπροστά στα γινομένα φρούτα
Και τα θολά αστέρια,
Ποίημα θανάτων.
Ποιο απαλή
Από τούφες μαλλιών
Λευκή
Η μουσική του Σούμπερτ
Η ψυχή του περπατάει σαν ατμώς
Πάνω από το κεφάλι
Τα παιδιά έχουν αποκοιμηθεί
Εξαίσια
Παρίσι 1 Ιουλίου 2008
ΟΙ ΣΟΥΣΟΥΡΑΔΕΣ
Στην Karoline Pfeiffer
"Περικυκλώνοντας την κουζίνα - ο κόσμος"
Toshio Kiyosaki
Φωλιά σουσουράδων -
'Ενα ξύπνιο αστέρι της γλυκιάς λάμψης
Ο ύπνος με χρώματα λιλά των πουλιών
Απλωνόταν σε γλυκιά αγάπη.
Ο αέρας τριγύρω ντυμένος γεμάτος
Επάξιες λιβελλούλες!
Με την καρδιά, πάντα γυμνή
Πηγαίνει μέχρι το βάθος του χρόνου
Για να χαθεί σε αυτό που κάποτε ήταν
Τρεμούλιασμα και πέρασμα.
Στο Fleurigny της Νορμανδίας αυτή την δευτέρα στις 31 Μαρτίου 2008
Ο ΠΡΟΓΡΑΜΑΤΙΣΜΕΝΟΣ ΚΑΙΡΟΣ
Στον Abul Qasim Hassan ibn Ahmad 'Unsuri
"Ας πέφτει στη στάχτη
ότι πρέπει να γίνει στάχτη"
Rabindranath Tagore
Απαλές πυκνές πρασινάδες η έκπληκτη ψυχή του
Στις ξεκάθαρες κούπες μπλε οι βλεφαρίδες μισόκλειστες
Ας παραμένει αυτός, ο πριγκιπάς μου, το άρωμα των λαμπερών σημειώσεων,
Τον άγραφτων γραπτών, των άλαλων λέξεων.
Rueil-Malmaison, 8 Ιουνίου 2008
Το αρπακτικό πουλί της ανοιξιάτικης νύχτας
Στην Bustros Sabine
"Μαζεμένη στον εαυτό της
με φωνάζει
μέχρι την αλήθεια μου"
Athanas Vanchev της Θράκης
Μεταξύ δυο νέων μπουμπουκιών της καμέλιας
γεμάτο φεγγάρι
'Απιστη αναγνώρηση, λεπτή,συγκινητική
Γλυκιά τριάδα τρυφερότητας.
Στο Fleurigny της Νορμανδίας, αυτή την Κυριακή στις 30 Μαρτίου 'Ετος Χριστού (ΜΜVΙΙΙ)
ΚΡΙΝΟΙ ΚΑΙ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ
Στον θείο μου τον Αλέξανδρο
"Γιατί έγινα άνδρας
κάτω από τις αναμνήσεις μου"
Jose Angel Valente
Οι σκιές των νεκρών μας έρχονται σαν πανιά
Γλυστρόντας πάνω από κριστάλινα νερά του ώκεανου,
Και την απέραντη νύχτα μαζεύουν το λυγμό
Στον τελευταίο τους ταξίδι σε στερνή αγκαλιά.
Στο Παρίσι, αυτή την Παρασκευή 2 Μαίου 'Ετος Χριστού (ΜΜVΙΙΙ)
ΤΑ ΠΕΝΤΕ ΦΥΛΛΑ ΤΗΣ ΚΑΣΤΑΝΙΑΣ
Στην Zita
"Στο λιμάνι
Τέλος καλοκαιριού
οι αναμνήσεις εμφανίζονται"
Akio Bin
Ι.
Στην Ogushi Akira
Πλήθος λέξεων στούς τοίχους-
στην κόκκινη γή
Περνόντας τα χρόνια, περνόντας οι εποχές.
ΙΙ.
Στην Kadokawa Haruki
Ο άνεμος του φθινοπώρου
Φύσημα με τα κόκκινα φύλλα των πλατανιών
Στάζει μοναξιά από τους τοίχους.
ΙΙΙ.
Στην Sugawa Yoko
'Ενα φύλλο πέφτει κρυστάλλινα
Λεύκα -
Συνοδεύει ένα δάκρυ,
Εγώ γέρασα!
ΙV.
Στην Nakahara Michio
Εσύ φωναχτά διαβάζεις ένα ποίημα
Φύλλα από τις καστανιές πέφτουν,
Το φθινόπωρο
στα μαλλιά μας.
V.
Στην Kimura Toshio
Η σιωπή του φθινοπώρου υγρή
Οι κόκκινοι λαιμοί καταπίνουν με χάρη
τις ρώγες σταφυλλιών -
ο φίλος μου μου προσφέρει
ένα αχλάδι.
Παρίσι, 5 Ιουλίου 2008
ΕΠΙΓΡΑΦΟ - ΜΟΣΧΟΛΟΥΛΟΥΔΟ
"Frumentum Christi sum..."
Περαστικέ, εδώ ξεκουράζεται ο Αθανάσιος -
Η πάχνη είναι το κέφι του
Οι κρίνοι του λιβαδιού, ο τάφος του -
Η ζωή του ήταν ένα ποίημα,
Ποίημα που θα μείνει στην αιωνιότητα!
Παρίσι 2 Μαίου 2008
Μεταφρασμένα στα αλβανικά από τον Jeton Kelmendi
Μεταφρασμένα από αλβανικά στα ελληνικά από την Marije Hysko
Radko Radkov (en espagnol)
La grande poétesse uruguayenne, mon amie Janice Montoutiu, a traduit ce poème en espagnol. Merci Janice!
En memoria de
RADKO RADKOV
“ El tiempo gana nuestra confianza, roba nuestra juventud,
nuestras alegrías y todo lo que poseemos.
Y sólo nos paga con un puñado de tierra y de polvo. "
Sir Walter Raleigh¡
Regreso a ti,
época velada de tristeza,
casta época
donde ha perecido
toda nuestra esperanza,
todas nuestras ambiciones!
Te clamo
época clarividente,
amiga querida por mi amigo.
Consuélame
ahora que el agua no fluye más
por el esplendor de sus palabras ,
donde la luz
se ha vuelto vacía de luz!
Oh! brisa serena,
ven, seca el polvo
que cubrió
los días felices de mi memoria!¡
Ven, soplo antiguo de los ángeles sin edad,
y has florecer rosas blancas
sobre la tierra qué acogió en su afable calor
al Poeta transparente de la eternidad!
Athanase Vantchev de Thracy
París, el 3 de octubre de 2009
Glosa:
Sir Walter Raleigh (1552-1618): escritor, poeta, oficial y explorador inglés, decapitado el 29 de octubre de 1618 en la Torre de Londres.
Translated into Spanish by Janice Montoutiu (Uruguay)
En memoria de
RADKO RADKOV
“ El tiempo gana nuestra confianza, roba nuestra juventud,
nuestras alegrías y todo lo que poseemos.
Y sólo nos paga con un puñado de tierra y de polvo. "
Sir Walter Raleigh¡
Regreso a ti,
época velada de tristeza,
casta época
donde ha perecido
toda nuestra esperanza,
todas nuestras ambiciones!
Te clamo
época clarividente,
amiga querida por mi amigo.
Consuélame
ahora que el agua no fluye más
por el esplendor de sus palabras ,
donde la luz
se ha vuelto vacía de luz!
Oh! brisa serena,
ven, seca el polvo
que cubrió
los días felices de mi memoria!¡
Ven, soplo antiguo de los ángeles sin edad,
y has florecer rosas blancas
sobre la tierra qué acogió en su afable calor
al Poeta transparente de la eternidad!
Athanase Vantchev de Thracy
París, el 3 de octubre de 2009
Glosa:
Sir Walter Raleigh (1552-1618): escritor, poeta, oficial y explorador inglés, decapitado el 29 de octubre de 1618 en la Torre de Londres.
Translated into Spanish by Janice Montoutiu (Uruguay)
dimanche 4 octobre 2009
RADKO RADKOV (en anglais)
Radko Radkov
in memoriam
‘Even such is Time, that takes in trust
Our youth, our joys, our all we have,
And pays us but with earth and dust;’
Sir Walter Raleigh
I turn towards you,
season veiled in sadness,
pure season,
in which all our hopes
and all our ambitions,
came to an end.
I beg you,
clear-sighted season,
which my friend loved like a woman,
console me
now that the waters no longer flow
in the splendour of his words
and the light
has become void of light.
O serene breeze,
come, wipe away the dust
that covered over
the happy days I still remember!
Come, ancient breath of ageless angels,
and make white roses bloom
from the earth which welcomed into its gentle warmth
the translucent singer of eternity!
Translated from the French of Athanase Vantchev de Thracy by Norton Hodges
October 2009
in memoriam
‘Even such is Time, that takes in trust
Our youth, our joys, our all we have,
And pays us but with earth and dust;’
Sir Walter Raleigh
I turn towards you,
season veiled in sadness,
pure season,
in which all our hopes
and all our ambitions,
came to an end.
I beg you,
clear-sighted season,
which my friend loved like a woman,
console me
now that the waters no longer flow
in the splendour of his words
and the light
has become void of light.
O serene breeze,
come, wipe away the dust
that covered over
the happy days I still remember!
Come, ancient breath of ageless angels,
and make white roses bloom
from the earth which welcomed into its gentle warmth
the translucent singer of eternity!
Translated from the French of Athanase Vantchev de Thracy by Norton Hodges
October 2009
SOLENNITE
SOLENNITÉ
(πανήγυρις)
A Théo Crassas
Cet outre-lieu
Dans la grande liberté de l’été !
Kifissia de Théo
Qui résume dans son ciel intense
La beauté, l’infini, l’éternité
L’impossible, le divin mystère de l’amitié !
Le temps à Kifissia
Est ce grêle moineau solitaire
Qui sautille sur les toits !
Je suis là, debout, léger, flottant,
Tel un être rompu de fatigue
Qui se tient compagnie à lui-même.
Je ferme les yeux pour caresser,
Dans le doux soupir de l’instant,
L’image resplendissante
D’un bonheur inespéré !
Le poids de l’air
Derrière la vitre
Est suave et chaud
Comme les paroles
De Théo Crassas
Posées sur la claire épaisseur
Des pages enchanteresses!
Athanase Vantchev de Thracy
Paris, ce dimanche 4 octobre, Anno Domini MMIX
Je dédie ce poème à mon génial ami, le poète Théo Crassas. Ce petit poème est né après la lecture émue de son dernier recueil de poésies « Le Château des désirs » paru aux Editions Encres vives. Chaque parole y est enchantement absolu et élévation pure.
Glose :
Solennité (n.f.) : du latin solennitas, « fête solennelle ».
Kifissia (Κηφισιά en grec moderne) : en latin Cephissia ou Kifisia. C’est la plus belle banlieue du nord d’Athènes. Kifissia tire son nom de l’antique rivière Cephissus (Κηφισσός). Elle a abrité et continue d’abriter les grandes familles grecques. C’est dans ce paradis fleuri qu’habitent mes amis Théo et Anastase Crassas.
(πανήγυρις)
A Théo Crassas
Cet outre-lieu
Dans la grande liberté de l’été !
Kifissia de Théo
Qui résume dans son ciel intense
La beauté, l’infini, l’éternité
L’impossible, le divin mystère de l’amitié !
Le temps à Kifissia
Est ce grêle moineau solitaire
Qui sautille sur les toits !
Je suis là, debout, léger, flottant,
Tel un être rompu de fatigue
Qui se tient compagnie à lui-même.
Je ferme les yeux pour caresser,
Dans le doux soupir de l’instant,
L’image resplendissante
D’un bonheur inespéré !
Le poids de l’air
Derrière la vitre
Est suave et chaud
Comme les paroles
De Théo Crassas
Posées sur la claire épaisseur
Des pages enchanteresses!
Athanase Vantchev de Thracy
Paris, ce dimanche 4 octobre, Anno Domini MMIX
Je dédie ce poème à mon génial ami, le poète Théo Crassas. Ce petit poème est né après la lecture émue de son dernier recueil de poésies « Le Château des désirs » paru aux Editions Encres vives. Chaque parole y est enchantement absolu et élévation pure.
Glose :
Solennité (n.f.) : du latin solennitas, « fête solennelle ».
Kifissia (Κηφισιά en grec moderne) : en latin Cephissia ou Kifisia. C’est la plus belle banlieue du nord d’Athènes. Kifissia tire son nom de l’antique rivière Cephissus (Κηφισσός). Elle a abrité et continue d’abriter les grandes familles grecques. C’est dans ce paradis fleuri qu’habitent mes amis Théo et Anastase Crassas.
samedi 3 octobre 2009
RADKO RADOV ( en français et en bulgare)
RADKO RADKOV
“Even such is Time, that takes in trust
Our youth, our joys, our all we have,
And pays us but with earth and dust.”
“Tel est le Temps. Il gagne notre confiance, nous dérobe
Notre jeunesse, nos joies et tout ce que nous possédons,
Et ne nous paye qu’avec une poignée de terre et de poussière. »
Sir Walter Raleigh
Je me tourne vers toi,
Saison voilée de tristesse,
Pure saison,
Où ont pris fin
Tout notre espoir,
Toutes nos ambitions !
Je fais appel à toi,
Saison clairvoyante,
Amie aimée de mon ami,
Console-moi
Maintenant que l’eau ne coule plus
Dans la splendeur de ses mots
Et que la lumière
Est devenue vide de lumière !
Ô brise sereine,
Viens, essuie la poussière
Qui a recouvert
Les jours heureux de ma mémoire !
Viens, souffle antique des anges sans âge,
Et fais fleurir des roses blanches
Sur la terre qui a accueilli dans sa douce chaleur
Le Chantre transparent de l’éternité !
Athanase Vantchev de Thracy
Paris, le 3 octobre 2009
Glose :
Sir Walter Raleigh (1552-1618) : écrivain, poète, officier et explorateur anglais, décapité le 29 octobre 1618 à la Tour de Londres.
РАДКО РАДКОВ
“Even such is Time, that takes in trust Our youth, our joys, our all we have, And pays us but with earth and dust.”
Sir Walter Raleigh
Аз се обръщам към теб
Сезон забулен с тихия вуал на скръбта,
Девствен сезон,
Който ни отне
Всяка надежда
И сложи край
На всички наши мечти.
Аз те моля,
Ясновидещ сезон,
Любящ спътник на моя приятел,
Утеши ме
Сега, когато водата спря да тече
В блясака на неговите думи
И светлината остана без светлина.
О прозрачен ветрец,
Ела, снеми прашеца
Покрил
Щастлите дни на моята памет !
Ела, антично дихание
На непознаващите времето ангели,
Разтвори чашките на белите рози
Върху земята приела
В своята нежна топлина
Прозрачния Певец на Вечността.
Athanase Vantchev de Thracy
Paris, le 3 octobre 2009
Traduit en bulgare par Athanase Vantchev de Thracy
“Even such is Time, that takes in trust
Our youth, our joys, our all we have,
And pays us but with earth and dust.”
“Tel est le Temps. Il gagne notre confiance, nous dérobe
Notre jeunesse, nos joies et tout ce que nous possédons,
Et ne nous paye qu’avec une poignée de terre et de poussière. »
Sir Walter Raleigh
Je me tourne vers toi,
Saison voilée de tristesse,
Pure saison,
Où ont pris fin
Tout notre espoir,
Toutes nos ambitions !
Je fais appel à toi,
Saison clairvoyante,
Amie aimée de mon ami,
Console-moi
Maintenant que l’eau ne coule plus
Dans la splendeur de ses mots
Et que la lumière
Est devenue vide de lumière !
Ô brise sereine,
Viens, essuie la poussière
Qui a recouvert
Les jours heureux de ma mémoire !
Viens, souffle antique des anges sans âge,
Et fais fleurir des roses blanches
Sur la terre qui a accueilli dans sa douce chaleur
Le Chantre transparent de l’éternité !
Athanase Vantchev de Thracy
Paris, le 3 octobre 2009
Glose :
Sir Walter Raleigh (1552-1618) : écrivain, poète, officier et explorateur anglais, décapité le 29 octobre 1618 à la Tour de Londres.
РАДКО РАДКОВ
“Even such is Time, that takes in trust Our youth, our joys, our all we have, And pays us but with earth and dust.”
Sir Walter Raleigh
Аз се обръщам към теб
Сезон забулен с тихия вуал на скръбта,
Девствен сезон,
Който ни отне
Всяка надежда
И сложи край
На всички наши мечти.
Аз те моля,
Ясновидещ сезон,
Любящ спътник на моя приятел,
Утеши ме
Сега, когато водата спря да тече
В блясака на неговите думи
И светлината остана без светлина.
О прозрачен ветрец,
Ела, снеми прашеца
Покрил
Щастлите дни на моята памет !
Ела, антично дихание
На непознаващите времето ангели,
Разтвори чашките на белите рози
Върху земята приела
В своята нежна топлина
Прозрачния Певец на Вечността.
Athanase Vantchev de Thracy
Paris, le 3 octobre 2009
Traduit en bulgare par Athanase Vantchev de Thracy
vendredi 2 octobre 2009
KOZUKA
KOZUKA
A Kevin
Ô mon jeune samouraï
Au corps élancé comme une lyre,
Au sourire d’acacia
A la peau de pivoines blanches !
En signe d’admiration tendre,
Je vous offre ce subleme kazuka
En suaka étincelant,
Œuvre du maître
Hamano Tomi yuki.
Sa main adroite, sentant le myrte mauve
Et le cyprès gris-vert,
A ciselé son décor raffiné
En l’incrustant
De shibuichi du mont Fuji.
Puisse-t-il ce présent précieux
Exprimer, dans une simple larme dissimulée,
Nos joies sanglotées de jadis.
Pendant que le vent
Et la voix douce du cœur montent vers le ciel,
Appuyé contre le tronc d’un pin rouge,
Je contemple, confus, ta grande beauté
Et cherche une réponse
Aux clameurs de ma mémoire,
Au silence des rochers du bonheur,
Arrière-pays et outre-lieu de toute vie !
Athanase Vantchev de Thracy
Paris, ce jeudi 1 octobre 2009
Glose :
Kozuka (n.m.) : petit couteau qu’on glisse dans un saya (fourreau). Il a plusieurs utilisations. Les jeunes samouraïs s’en servaient comme arme de lancement. Les kozuka sont faits en acier forgé.
Samouraï (n.m.) : mot japonais désignant un membre de la classe guerrière qui a dirigé le Japon féodal durant près de 700 ans. Le terme samouraï, mentionné pour la première fois dans un texte du Xe siècle, vient du verbe saburau qui signifie « servir ». L'appellation est largement utilisée dans son sens actuel depuis le début de la période Edo.
Jusqu’au VIIIe siècle, on désignait les guerriers par le terme mono no fu, puis par le mot bushi. Les deux appellations peuvent se traduire par « hommes d’arme ».
On trouve aussi parfois le terme buke : il désigne la noblesse militaire attachée au bakufu (gouvernement militaire), par opposition aux kuge, la noblesse de cour attachée à l'empereur. Les buke sont apparus durant l’ère Kamakura (1185-1333).
Suaka (n.m.) : cuivre incrusté d’or.
Shibuichi (nn.m.) : alliage japonais de couleur grise composé de 49 à 86% de cuivre et de 13 à 51% d'argent avec de petites quantités d'or et de fer.
Les rochers du bonheur : dans la tradition japonaise, le rocher est le signe de la longévité. Le rocher est dur à casser et dur à perforer. Il est l’outillage primitif des hommes. C'est derrière les rochers que la vie des hommes a pris naissance.
A Kevin
Ô mon jeune samouraï
Au corps élancé comme une lyre,
Au sourire d’acacia
A la peau de pivoines blanches !
En signe d’admiration tendre,
Je vous offre ce subleme kazuka
En suaka étincelant,
Œuvre du maître
Hamano Tomi yuki.
Sa main adroite, sentant le myrte mauve
Et le cyprès gris-vert,
A ciselé son décor raffiné
En l’incrustant
De shibuichi du mont Fuji.
Puisse-t-il ce présent précieux
Exprimer, dans une simple larme dissimulée,
Nos joies sanglotées de jadis.
Pendant que le vent
Et la voix douce du cœur montent vers le ciel,
Appuyé contre le tronc d’un pin rouge,
Je contemple, confus, ta grande beauté
Et cherche une réponse
Aux clameurs de ma mémoire,
Au silence des rochers du bonheur,
Arrière-pays et outre-lieu de toute vie !
Athanase Vantchev de Thracy
Paris, ce jeudi 1 octobre 2009
Glose :
Kozuka (n.m.) : petit couteau qu’on glisse dans un saya (fourreau). Il a plusieurs utilisations. Les jeunes samouraïs s’en servaient comme arme de lancement. Les kozuka sont faits en acier forgé.
Samouraï (n.m.) : mot japonais désignant un membre de la classe guerrière qui a dirigé le Japon féodal durant près de 700 ans. Le terme samouraï, mentionné pour la première fois dans un texte du Xe siècle, vient du verbe saburau qui signifie « servir ». L'appellation est largement utilisée dans son sens actuel depuis le début de la période Edo.
Jusqu’au VIIIe siècle, on désignait les guerriers par le terme mono no fu, puis par le mot bushi. Les deux appellations peuvent se traduire par « hommes d’arme ».
On trouve aussi parfois le terme buke : il désigne la noblesse militaire attachée au bakufu (gouvernement militaire), par opposition aux kuge, la noblesse de cour attachée à l'empereur. Les buke sont apparus durant l’ère Kamakura (1185-1333).
Suaka (n.m.) : cuivre incrusté d’or.
Shibuichi (nn.m.) : alliage japonais de couleur grise composé de 49 à 86% de cuivre et de 13 à 51% d'argent avec de petites quantités d'or et de fer.
Les rochers du bonheur : dans la tradition japonaise, le rocher est le signe de la longévité. Le rocher est dur à casser et dur à perforer. Il est l’outillage primitif des hommes. C'est derrière les rochers que la vie des hommes a pris naissance.
Inscription à :
Articles (Atom)
